-->

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Απόψε θα 'θελα να 'ρθεις....

Απόψε θα' θελα να 'ρθεις....

Αυτό θα 'θελα...

Να 'ρθεις για λίγο μόνο.... Γιατί να κρύβομαι πια;

Ποιος ο λόγος;

Οι δυο μας μιλάμε...

Να 'ρθεις να γεμίσει το σκοτάδι με φως...

Να αφήσεις πίσω ό,τι μας πονά και να χωθείς στο πάπλωμα...

Ήσυχα κι αθόρυβα...

Μη μου μιλήσεις...

Μη με ξυπνήσεις...

Μη μου αρνηθείς...

Θέλω να νιώσω τη ζεστασιά του κορμιού σου...

Θέλω να γεμίσει το δωμάτιο..με το άρωμά σου και τα σεντόνια με τη μυρωδιά σου...

Να μην υπάρχει χρόνος, ούτε χώρος.... Μόνο εμείς....

Εγώ, εσύ και τα σκεπάσματα...

Έλα μια φορά κι ύστερα φύγε...

Δε με πειράζει...

Έμαθα πια...

Τη συνήθισα την έλλειψή σου.... Δε με πονάει....

Ένα ελαφρύ μούδιασμα νιώθω μόνο αργά τη νύχτα που αγκαλιάζω το μαξιλάρι μου και χάνομαι στις σκέψεις μου.... Μόνο τότε δεν ανέχομαι τον εαυτό μου...

Τις άλλες ώρες του 'μαθα να στέκεται όρθιος, να μην πληγώνεται, να μην αγγίζεται, να μην περιμένει....

Έγραψα σε ένα χαρτί όλα όσα δε πρέπει να κάνω...

Δε πρέπει να σε ψάχνω....

Δε πρέπει να σε ενοχλώ...

Δε πρέπει να σε πάρω τηλέφωνο....

Ούτε να περιμένω ένα....

Πρέπει να έχω εγωισμό, θυμό κι αυτοέλεγχο....

Να μη σε σκέφτομαι και να σε σβήσω απ' όπου πήγες και σφήνωσες...

Ένα σωρό πρέπει μάζεψα....

Τα κόλλησα στο ψυγείο..

στο καθρέφτη...

στο γραφείο...

στο αμάξι....

Παντού....

.........Μόνο το κρεββάτι κράτησα ανέπαφο....

Όταν ξαπλώνω πάνω του τα ξεχνάω....

Εκεί μπορώ να λέω τι θέλω....

Κι απόψε θέλω εσένα.....

Έλα μια τελευταία φορά κι ύστερα φύγε....

Δε θα σε κρατήσω....

Δε θα σε εμποδίσω....

Δε το 'κανα ποτέ άλλωστε....

Μην αργείς, όμως, γιατί δεν αντέχω άλλο....

Βαρέθηκα να μην έρχεσαι....

Κουράστηκα να περιμένω στο σκοτάδι...

Συνήθισαν και τα μάτια μου και φοβάμαι μήπως έρθεις και δε σε δω....

Γύρνα μόνο για απόψε....

Γι' αυτή τη νύχτα που σε έχω ανάγκη....

Έλα όπως σε φαντάζομαι....

Όπως έρχεσαι κάθε βράδυ για να με κάνεις να αποκοιμηθώ....

Σήκωσε το πάπλωμα και ξάπλωσε δίπλα μου....

Πέρνα τα χέρια σου από πάνω μου...

Μπλέξε τα πόδια σου στα δικά μου...

Βάλε το κεφάλι μου στο λαιμό σου κι άσε με να κοιμηθώ....

Δε θέλω τα λόγια σου τώρα...

Τη παρουσία σου θέλω....

Αυτή που με καθησυχάζει και με ηρεμεί....

Αυτή που μου επιτρέπει να ονειρεύομαι όταν είμαι ξύπνια...

Έλα να μπερδευτούν τα κορμιά μας....

Δε θα σου πω τίποτα απόψε για το σεντόνι που τραβάς...

Ούτε για το τρόπο που κοιμάσαι..... Δε με ενοχλούν....

Τίποτα δε με ενοχλεί....

Μόνο αυτή η σιωπή και το κρεβάτι μου...

Τόσο μεγάλο ήταν πάντα...;

Τι να το κάνω τόσο μεγάλο κρεβάτι..;

Δεν το θέλω....

Στη μια άκρη κοιμάμαι...

 Έλα να με βάλεις για ύπνο μία τελευταία φορά......

Έλα να με βάλεις για ύπνο μία τελευταία φορά.


Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

Φτηνα τσιγαρα..

Οταν το δερμα πειναει κι η αναγκη

δεν βρισκει το υποκειμενο της ολοκληρωσης...

η απελπισια ουρλιαζει σπαζοντας τους καθρεφτες της

μοναξιας ..

ο θυμος ξεπηδαει μεσα απο πυρινες φουσκωμενες

φλεβες δινοντας στην σιωπη κραυγη και σκιζοντας τα χειλη του σωματος

η καρδια δινει τον τελευταιο της ρυθμο στο τραγουδι της ανυπαρξιας...

Το μετα σ'ενα διαρκη πολεμο με το γιατι συνοδευουν το κορμι σε απογνωση...

Η παραταση τελικα ειναι ενας απαραβιαστος κανονας...

Οι λεξεις φυλακιζονται πισω απο τα σιδερα της ψυχης

και τα θελω τρομακρατιμενα κρυβονται πισω απο σπασμενα συναισθηματα...

Ο δρομος μακρυς..

Με λυγισμενα ποδια πως να περπατησεις..?

Τα αναπαντητα ερωτηματα του μυαλου δυσκολευουν τις διαβασεις...

και οι λακουβες του παρελθοντος γεματες νερο και λασπη

λερωνουν το καινουργιο σου φορεμα..

Ποιος ξερει...μπορει...

Καπου..καποτε...καπως...Να με βρεις...

Μεχρι τοτε θα προσπαθω να σε εντυπωσιασω...

Θα 'θελα τοσο πολυ να σε εντυπωσιασω...

γιατι η μοναδικη μας νυχτα ηταν ξαφνικη και συντομη...σαν μια μπορα..

Ουτε που προλαβα να αρχισω...

Ουτε που προλαβα να σου πω τη μοναδικη μου ιδιοτητα...

Ειμαι συλλεκτης...

Μαζευω το πιο σκληρο κι αγριο πραγμα του κοσμου..

Στιγμες...

Οταν εχω αυτον τον ξαφνικο ποθο να πεταξω και δεν εχω που να πεταξω..

κρυβομαι στην συλλογη μου..

Γεματη καφεδες...

Τυχαια αγγιγματα..

Βρισιες..

Τρυφερους παρανομους..

Στοες...

Συναντησεις..

Κραυγες...

Σιωπες..

Χωρισμους..

Λογια,λογια.λογια....λογια....

Ετσι κι αλλιως τα πραγματα θα κυλισουν οπως θελουν αυτα...

Η ζωη ξερει ...

και εγω την εμπιστευομαι...

Ειμαι απο αυτους που παντα καπνιζαν φτηνα τσιγαρα....

smoking.jpg


Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Μια ζωη για μενα...

Εμπαινες...

αθορυβα μες στην καρδια μου...
Κι εφευγες...
σαν τη σκια απο κοντα μου..
Εβλεπα...
τον χρονο γρηγορα να τρεχει..
Κι εμπλεκα...
με ο,τι τ ΄ονομα σου εχει...
Νομιζα...
πως ευκολα θα σε κερδισω...
Γνωριζα...
αυτο που θα αντιμετωπισω...
Μου πηρε τοσο καιρο
να καταλαβω πως ζουσα εδω...
μια ζωη για 'σενα...
Μονη δεν ξερω να ζω...
κι ομως μακρια σου να φτιαξω μπορω...
μια ζωη για 'μενα...
Εμεινα...
φυλακισμενη σ' οσα ειδα...
Κι εγινα...
το τελος σε λευκη σελιδα...
Ηθελα...
να καταλαβεις τι περναω...
Ηξερα...
πως ενα τοιχο ακουμπαω...
Αλλαξες...
τον τροπο της αγαπης παλι..
Ανοιξες...
στα λαθη μια αγκαλια μεγαλη..

yalnizlik.jpg


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Ελα να γραψουμε κατι μαζι...

Προσπαθω....

ωρες προσπαθω...

γραφω...

σκιζω....

γραφω....

Αχ ελα να γραψουμε κατι μαζι...

Σιωπηλη με κοιτας,διχως να μιλας....

και εμενα το μελανι στην πενα μου εχει παγωσει,

και οι λεξεις...

οι λεξεις φυλακισμενες μεσα στου μυαλου μου τη 

φυλακη σφιγγουν τα σιδερα με τις γροθιες τους για να

μην βγουν εξω...

Αχ, ελα εδω να γραψουμε κατι μαζι...

Εσυ παντα ηξερες ποιες λεξεις με εκφραζουν...

Πως τα συναισθηματα μου ανοιγουν το παραθυρο

και κραυγαζουν...

Αχ ελα να γραψουμε κατι μαζι...

Τα χερια μου κουραστηκαν... 

στου εαυτου μου το "δινε" ,

βαρεθηκαν να ζουν ετσι και τωρα με εγκαταλειπουν...

Ελα σου λεω...ελα...μονο μην καθεσαι 

σαν ατσαλινη απουσια...

Δεν μ'αρεσει οταν σωπαινεις...

Γραψε κατι...ακομα και αν εγω

διπλα σου κλαιω...

Το ξερω...

Και εσυ πονας...

Και εσυ θα ηθελες να ζεις μεσα απο της 

ψυχης σου το ειναι την επομενη στιγμη

που θα σε εκανε ευτυχισμενη...

Μα...ελα....σαν χαρη στο ζητω...

Της μοναξιας το μονοπατι δεν αντεχω να

το περπατησω....

Χρειαζομαι το δικο σου χερι....

Δεν μπορω μονη μου....!!!

Της καρδιας οι πληγες μοιραζουν ανασες που

πονουν...

Και εγω δεν αντεχω...

Ελα να γραψουμε κατι μαζι...

Διωξε το σημερα..το χθες...

και μιλα μου,μεσα απο τις δικες σου

γραμμες...

Ελα να μοιραστουμε σε ενα κομματι 

χαρτι οτι μας πονα και ας μην 

υπαρχει αυριο...

Αλλωστε και οι δυο ξερουμε οτι 

τις δικες μας τις φωνες 

κανεις δεν προκειται να τις 

ακουσει...

Ελα...

Η φωνη μου εμενα δεν μου φτανει...

και οι λεξεις στην σιωπη μου

δεν βρισκουν κανενα νοημα....

Μη με αφηνεις μονη...

Εσυ ξερεις...

Εσυ μπορεις...

Να κανεις το χθες μου σαν να ηταν μια μπορα που

περασε...και το αυριο μου καλοκαιρι...

Να νιωσεις πως και γιατι χτυπα η καρδια μου...

Ελα....

και εγω οτι γραφω....για σενα θα το γραφω....

και ας μην ερθεις....

Lets-write-something-writing-4545938-1024-768.jpg


Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

"Σταξε λιγο χρονο ακομα.."

Ασυνειδητα ο χρονος κυλα...

και εσυ μενεις μονη 

στα "οχι" σου και "μη"

αγνοωντας πως οι δειχτες σπρωχνουν με βια

την ζωη σου..

Αναρωτιοσουν γιατι παντα το φιλι

ηταν στιγματισμενο απο το πρεπει..

Πιστευες πως η αμοιβαιοτητα ειναι ο 

νομος της αγαπης..

Ενα χαδι τρυφερο σου εδινε 

ανασα για να ζεις...

Ο ομορφες λεξεις επεφταν σαν γιασεμια πανω 

στο δικο σου κορμι..

Ηθελες να ζησεις...

Να χανεσαι σε μια παραμυθενια στιγμη...

Ηθελες να ονειρευεσαι..

Προτιμουσες να ακους 

τον ηχο απο τα ξεραμενα φυλλα

που μοιραζαν σιωπες

μη μπορωντας ομως να 

υποστεις την συντελεια

της καρδιας σου...

και η καρδια σου σιγα,σιγα εσπαγε..

Δεν ηθελες να το παραδεχτεις..

μα..η ψυχη σου μπλεκοταν 

σαν κουβαρι και το βλεμμα σου

εψαχνε συνεχως μια διεξοδο

απο της μνημης σου το υπογειο

που μονη σου γυρνουσες 

προσπαθοντας να κυκλωσεις τον 

χρονο..

Και οι λεξεις..ακομα λειπουν..

Σβησμενα ονειρα..

Χαμενες ελπιδες...

Η βουβη διαλεκτος του πονου

σε κυβερνουσε....

.......................

Και αυτη η νυχτα τυρανναει τις αισθησεις σου..

Τωρα δεν μετρας πια ανασες,μα σιωπες...

Σηκωνεις το βλεμμα...

Τα λυγισμενα σου γονατα πλεον

δεν τα νιωθεις..

Ο λεκες στο χαλι και τα κομματια απο

τα σπασμενα συναισθηματα σου

που κατασπαραζει το ενα το αλλο,

κατι σου θυμιζουν...

Δεν θες πια να σκεφτεσαι...

Και συνειδητοποιεις οτι το μονο που

 αναζητας αυτη τη στιγμη,

το μονο που βγαινει μεσα 

απο τα σφραγισμενα ,ταλαιπωρημενα

χειλη σου ειναι μια σπασμενη 

απο τον λυγμο φωνη που λεει..

"Σταξε λιγο χρονο..ακομα...."

clock-hourglass.jpg







Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

To λαθος...


Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Τι ειναι ο ερωτας τελικα...?

164931-love-by-ttr2.jpg


 ΕΡΩΤΑΣ....
Η ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ....
Ο ερωτας ειναι αυτος που παει και ερχεται... 
Δεν ειναι παντοτινος...
Με τον ερωτα ομως ερχεται και η αγαπη....και τοτε απο κατι μικρο γινεται κατι μεγαλο, κατι παντοτινο, αληθινο....
Ο ερωτας μοιαζει με την αναπνοη..
Δε μπορει μονο να εκπνεεις, χωρις και να εισπνεεις.. 
Αν σταματησει η εισπνοη, αν δε γινει ανταποδοση του αισθηματος, χανεται η αναπνοη, χανεται ο ερωτας 
Ποια ειναι τα «φτερα του ερωτα»;
Τα διαφορετικα του προσωπα; 
Πως ειναι δυνατο να χωραει ολες αυτες τις εκρηκτικες δυναμεις που δοκιμαζουν τα ορια μας, την αγαπη, το παθος, τη ζηλια;
Ποσο τυφλος, ωμος, κεραυνοβολος, παραλογος, υπερβατικος μπορει να γινει ή ποσο σοφος, ωριμος, λογικος, υποταγμενος σε «προδιαγραφες» και σχηματοποιησεις; 
Ερωτευομαστε το ιδιο καθε φορα, σε καθε ηλικια ή οι εμπειριες μας «παλιωνουν» και επανακαθοριζουν τις προσδοκιες και την ενταση των συναισθηματων μας; 
«Επιτρεπεται» να ερωτευτουμε στα 60 μας;
«Απαγορευεται» να ερωτευτουμε εκεινον - εκεινη οταν μας χωριζει ηλικιακο χασμα και οι κοινωνικες συμβασεις;
Όποιες και αν ειναι απαντησεις, οσες μορφες και να παιρνει, ο ερωτας ειναι πηγη νοηματος για την ζωη μας και την ατομικη μας εκπληρωση ...;
Αλιμονο σ' αυτους που δεν αγαπησαν!
Ο ερωτας ειναι εκσταση και μαρτυριο, ελευθερια και σκλαβια μαζι...
Ειναι ενα συναισθημα που αν ελειπε οι ποιητες και οι στιχουργοι αυτου του κοσμου θα εμεναν προφανως ανεργοι...
Ο ερωτας κινει τον κοσμο μας...
Κι αν ρωτησεις να σου πουν "τι ειναι ερωτας" ,κανεις δεν ξερει....


Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Αφιερωμενο!!!!!

Και παλι εδω,να νοσταλγω

τις μερες που περασαν..

Ματια θολη,μυαλο κενο,

ονειρα που γερασαν..


Εσυ εκει,σε μια στιγμη

που μοιαζει πληγωμενη,

Να κυνηγας σαν μανιακη

οτι δεν περιμενει..


Καιρος πολυς,δακρυα στεγνα

και λογια στοιβαγμενα.

Πονος κρυφος,λυγμος κοφτος

και χερια μουδιασμενα..


Χειλη στεγνα, που δεν μιλουν

κι ας θελουν να φωναξουν

γι' αγαπες που φυγαν γιατι δεν ειχαν

δυναμη τη ζωη ν'αδραξουν..


Ενα χαμογελο δεν βρισκει

τροπο να γεμισει το κενο

τυψεις πολλες,φλογες μικρες

να τυραννανε το μυαλο..


Τωρα μου λες θες η δεν θες

που,γιατι και πως..

γιατι η αγαπη βαρεθηκε και 

μας εκλεισε το φως..


Το τελος ειναι εδω,καθε λεπτο

ποτε δεν περιμενει..

Αν αγαπας ή αν μισεις

δεν το καταλαβαινει..


Τα σκοταδια που αφηνει η αγαπη

οταν γινει μοναξια,

γεμιζουνε πονο,αιμα και δακρυ

την δικη μας την καρδια...


Σ'ενα συννεφο κλεισμενα

τα ονειρα και οι στιγμες..

Εκει θα μεινουν ριμαγμενα

γιατι σκεφτονται το χθες..


Εγω εδω να μην μπορω

να ζησω μακρυα σου..

Εσυ εκει να μην μπορεις

να βρεις τα δυνατα σου..


Αφησες το κουβαρι σου 

σε αλλα χερια,

εκεινα που σου δειχνανε

καποτε τ'αστερια...


Ριξε κατι πανω σου

αν κρυωνει η ψυχη..

η ζωη μας δεν τελειωνει

ειναι μονο η αρχη..


Εγω σε αγαπω... 

και θα σου το φωναζω,

καθε τελος ειναι αρχη

και το γλυκο ειναι στο βαζο!

.............................................................

                                                             Ρολοι σταματημενο,

                                                                στον τοιχο κρεμασμενο,

                                                                     ωρες μετραει για να γυρισεις...

                                                                                    Οπου κι αν πας...

                                                                             Οπου βρεθεις........

                                                                   Πισω να μη μ'αφησεις.............








Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Wild world...


Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

Το λουλουδι που χορευει.......

Δευτερα, 9 η ωρα το πρωι...

Η δροσια του πρωινου αερα χαιδευει το προσωπο μου...

Ο ηλιος δειλα δειλα ξεπροβαλλει μεσα απο τα συννεφα...

Παρατηρωντας απο ενα μικρο τραπεζι μιας καφετεριας,

λιγο πιο εξω απο το κεντρο της Αθηνας,

αγκαζε με εναν Freddo espreso πικρο

και τα τριμματα απο τον Craven να εχουν απλωθει

τριγυρω μου το βλεμμα μου τραβηξε ενα εντονο κιτρινο χρωμα 

στο πατωμα....

Ειναι καρφωμενο αναμεσα απο δυο κομματια τσιμεντου,

κατω απο τα ποδια μου και  

μου γνεφει πονηρα...

Ενα μικρο κιτρινο λουλουδι...

Μοιαζει με αγρια μαργαριτα αλλα δεν ειναι...

Δεν ξερω τι ειναι...

Ειναι ομως τοσο ομορφο...

Μα...

Ειναι μονο...

Ουτε ξερω πως φυτρωσε σε εκεινο το σημειο...

Δεν υπαρχει τιποτα παρα μονο,ψυχρες αψυχες πλακες τσιμεντου...

Κι ομως...

Αυτο ανθισε...στην ουσια μεσα στο.."τιποτα"...

Νιωθω σαν να μου μιλαει...

Ο αερας το παρασερνει και εκεινο μοιαζει να 

χορευει...

Χαμογελαει...μεσα στην μοναξια του...

Αραγε το εχει προσεξει κανεις?

Σηκωνοντας τα ματια μου και αφηνοντας για

λιγο αυτη την πανεμορφη εικονα

μπορεσα να νιωσω οτι τελικα δεν ειμαι και

τοσο μονη μου...

Τουλαχιστον οτι δεν θα επρεπε να νιωθω...

Αυτο το λουλουδι με εκανε να νιωσω τοση 

ηρεμια μεσα μου,τοση παρεα, 

τοση ζεστασια,τοση ζωη...

Απο την αλλη ακριβως μπροστα μου

μπορω να δω ολον τον προβληματισμο και 

το αγχος που με πνιγει καθημερινα 

στα ματια πολλων ανθρωπων...ή 

μηπως να πω ολων Question mark...

Το γρηγορο βημα τους...

Το αοριστο βλεμμα τους...

Η εντονη γραμμη αναμεσα στα φρυδια τους...

Το μουγκριτο των αυτοκινητων τους...

Η προεκταση του χεριου τους..δηλαδη το κινητο τους 

που τους συνοδευει ατσαλα καθημερινα...

Μια κυρια προ ολιγου περπατουσε και μιλουσε μονη της...

Οχι!Δεν φορουσε ουτε bluetooth,ουτε hands free,ουτε

ηταν τρελη...ισως λιγο "παραλογισμενη" ,μα πιο πολυ

προβληματισμενη..

Με τι? Πως? Γιατι ?

Ποτε δεν θα μαθω...

Ή μηπως ξερω ηδη?

Ολοι για καποιον λογο φαινονται να βιαζονται...

Ειναι σαν να παρακολουθω μια ταινια και να 

εχω πατησει το forward και ολα κινουνται 

πιο γρηγορα...

Διπλα μου ειναι ενας κυριος που πρεπει να 

εχει καπνισει τουλαχιστον 2 πακετα τσιγαρα σε 1 ωρα...

και ειναι σκεπτικος..ειναι προφανες οτι κατι τον απασχολει...

Πιο περα καθονται κατι παιδια..

Τα υπολογιζω γυρω στα 16..

Εχει στα ποδια του το καθενα απο ενα laptop..

Αμφιβαλλω αν μιλουν καθολου μεταξυ τους...

Ο καθενας ειναι φυλακισμενος πισω απο τα δικα του

windows...

Kι αν ανταλλαξαν καμια κουβεντα ανηκε στο λεξιλογιο

του διαδικτυου...Τιποτα προσωπικο..Μα τιποτα..

Μια ηλικιωμενη με σακουλες στα χερια προσπαθει 

εδω και 10 λεπτα να διασχισει τον δρομο απεναντι...

Ισα που στηριζει ακομα το σωμα της ορθιο..

Τα ποδια της ειναι πρησμενα και πολυ φοβαμαι

οτι πασχει και απο διαβητη..

Παρολα αυτα κανεις δεν προσφερεται να την

βοηθησει και κανενα αυτοκινητο δεν σταματαει για

να περασει...

Μια αλλη κυρια καθεται απεναντι μου...Εχει στοιβαξει

τις σακουλες απο το Σουπερμαρκετ στην αδεια 

διπλανη της θεση...

Στριφογυριζει επιμονα την βερα στο δαχτυλο της και 

συλλογιζεται...

Χμ,οχι...μετραει...

Κραταει σφιχτα στο αλλο της χερι ενα στυλο και

σε ενα μικρο κοκκινο δερματινο μπλοκακι κανει

υπολογισμους...

και χτυπαει νευρικα το ενα της ποδι κατω απο το

τραπεζι...

Πρεπει να εχει 2 παιδια...Στην στοιβα απο τις

σακουλες υπαρχουν 3 τσαντες..δυο απο Lapin house

και μια μεγαλη απο τα jumbo...

Ισως τα περιμενει να σχολασουν απο το Δημοτικο 

που βρισκεται λιγο πιο πανω για να παει 

να τα παρει και ετσι βρηκε την ευκαιρια

ρουφωντας με αγανακτηση τον Cappuccino της 

να γεμισει το μυαλο της με μαθηματικες πραξεις

και αγχος για τα εξοδα του μηνα...

Μια αλλη γυναικα σταματησε μπροστα απο την καφετερια

μολις...

Φαινεται ταλαιπωρημενη...

Σηκωσε το μεγαλο ψαθινο καπελο της και με ενα 

βρεγμενο μαντηλι σκουπισε τον ιδρωτα 

απο το μετωπο της...

Σαν να ηθελε πανω στο καρο υφασμα του 

να εγκλωβισει ολη την ταλαιπωρημενη ζωη της...

Οι φλεβες στα χερια της μοιαζουν ετοιμες να σκισουν

το δερμα της και να βγουν εξω...

Τα νυχια της ειναι σαν να τα εχει φαει ο σκορος 

και το δερμα της ειναι καμμενο απο τα απορρυπαντικα...

Ποσα σπιτια να εχει καθαρισει για να μπορεσει να ζησει

εκεινη και τα παιδια της?

Η συνταξη που τυχον παιρνει φαινεται ακομα και σημερα

να ειναι πενιχρη...

Ενας πλανοδιος πωλητης, Πακιστανικης καταγωγης

ακουμπησε το κουτι με το εμπορευμα του πανω στο 

τραπεζι μου...

Αναπτηρες,φακοι,λειζερ,ανεμιστηρακια,ρολογια,γυαλια ηλιου....

Το βαρος της κουτας που εχει δεσει με μια ζωνη γυρω απο την

πλατη του φαινεται να μην αντεχεται...

Και να φανταστεις οτι τη κουβαλαει ολη μερα...καθε μερα...

Σιγουρα το βαρος που μοιαζει να εχει μεσα του ομως

ειναι μεγαλυτερο...

Τα ρουχα του ειναι παλια..σκονισμενα..

Τα παπουτσια του ειναι απο τα Nike της μαυρης 

αγορας και το μισοφεγγαρο της "ψευτικης" μαρκας

ετοιμο να ξεκολλησει...

Αρχιζει να μου επιδεικνυει τα "υπαρχοντα" του

προσπαθωντας να με πεισει να αγορασω κατι...

Και εξηγωντας μου οτι εχει γυναικα και παδια 

στο Πακισταν που δεν εχουν να φανε...

Την ιδια στιγμη ενα περιπολικο της αστυνομιας

σταματαει λιγο πιο πανω...

Το βλεμμα του πεφτει αμεσως καταπανω του...

Η φλεβα στο λαιμο του αρχιζει να χτυπαει σαν 

τρελη,κανοντας τα χερια του να τρεμουν

και τον φοβο να τον κυριευει...

Η μονη του επιλογη αυτη την στιγμη

ειναι η φυγη...Φυσικα απο τον αντιθετο 

δρομο απο αυτον του περιπολικου...

Δυστυχως ενας "συναδελφος" του δεν ειχε 

την ιδια τυχη...και δεν την "γλυτωσε"..

Οι αστυνομικοι με ολο το υφος της εξουσιας

που κατειχαν κατεβηκαν απο το αμαξι και

αρχισαν να του κανουν σωματικο ελεγχο

ζητωντας φυσικα την καρτα διαμονης του 

στην χωρα...

Ο ατυχος Πακιστανος ειχε πανικοβληθει και

τραβλιζε προσπαθωντας με την βοηθεια

των σπασμενων του Ελληνικων να 

τους εξηγησει...

Ο ενας αστυνομικος τραβωντας τον απο το χερι

τον εσπρωξε προς την ανοιχτη πορτα του

αυτοκινητου,ακουμπησε το χερι του στο κεφαλι του

και τον εβαλε μεσα στο "αναπαυτικο" πισω καθισμα του περιπολικου..

Σιγουρα πανε τωρα ολοι μαζι στο αστυνομικο τμημα..και 

ποιος ξερει ποτε θα ξεμπερδεψει και αν.....

Απο το μπαλκονι του δευτερου οροφου που ελαβε

μερος το συμβαν μια κοπελα γυρω στα 38 τιναζει με 

δυναμη ενα χαλι...

Παρακολουθει με απορια τι γινεται με τον αλλοδαπο 

και δυο αστυνομικους και κουναει το κεφαλι της..

Στα χειλη της μπορεσα να διαβασω μια προταση που

θαρρω πως ελεγε..."Καλα τους κανετε.."

Μπαινει γρηγορα μεσα στο σπιτι και ξαναβγαινει επειτα

απο λιγο κρατωντας στην αγκαλια της μια μεγαλη

πρασινη λεκανη γεματη πλυμενα ρουχα και αρχιζει να τα απλωνει

στα παραλληλα σχοινια με τα συρματα της κολωνας της ΔΕΗ.

Δεν φαινεται να ειναι και πολυ ευχαριστημενη με αυτο

που κανει...

Ειχε αραγε προσωπικα προβληματα με τον 

Πακιστανο που "καλα επαθε"?

Δεν νομιζω...

Τι την εκανε ομως να ξεστομισει κατι τετοιο?

Ενας μικροκαμωμενος νεαρος,μπαινει

σχεδον τρεχοντας στην καφετερια...

Ειναι περιπου 23...

Φοραει ενα blue jean και μια μαυρη μπλουζα

με σταμπα των Ρrodigy..

Αγορασε εναν φραπε και ενα μικρο σαντουιτς,απο

τα φτηνα του μαγαζιου!

Καθησε στο διπλανο τραπεζι και ετρωγε γρηγορα 

"σκαλιζοντας" το κινητο του...

Μαζι του ειχε μια μεγαλη τσαντα,αυτες του σχολειου,

γεματη με κονκαρδες και εχοντας στιχακια απο 

τραγουδια γραμμενα με ασημι μαρκαδορο...

Φαινοταν πολυ βαρια...

Σκεφτηκα οτι ειχε μεσα βιβλια..

Μα οχι...τελικα ειχε φυλλαδια..

Τα μοιραζε στην συγκεκριμμενη περιοχη

και προφανως σταματησε για ενα διαλειμμα

γνωριζοντας οτι για την υπολοιπη μερα το 

φαγητο του θα ειναι αυτο το μικρο σαντουιτς..

Γιατι ομως να κανει αυτη τη δουλεια?

Σπουδασε?

Κι αν ναι ,γιατι δεν ακολουθησε αυτο που τελειωσε?

Μηπως προσπαθησε και δεν βρηκε καμια θεση?

Γιατι να αναγκαζεται να ειναι ολη μερα καλοκαιριατικα,

κατω απο τον καυτο ηλιο 

στους δρομους της Αθηνας με ενα φορτιο πιο βαρυ

και απο τα κιλα του?

Σπουδαζει εδω και προσπαθει απλα να κερδισει τα προς το ζειν?

Μηπως θελει να μαζεψει λεφτα να παει στην συναυλια των

Prodigy που τοσο θαυμαζει και που θα ειναι εδω σε λιγες μερες?

Οι γονεις του γιατι δεν του δινουν λεφτα?Η μηπως δεν εχουν να του 

δωσουν?

Ενα ζευγαρι σπρωχνει ενα καροτσι πανω στο πεζοδρομιο..

Δυστυχως δεν ειναι καροτσι για μωρα,με την ροζ ομπρελιτσα,

τη ζωνη ασφαλειας και το διχτακι για τις πανες και τα μπιμπερο,

αλλα αναπηρικο...

Μεσα καθεται ενα κοριτσι...

Συνδρομος down...

Δεν μπορω να υπολογισω με ακριβεια την ηλικια της..

αλλα να μπορω να υπολογισω σιγουρα και ακριβεστατα

της ταλαιπωρια της...τον πονο της...την θλιψη που

βλεπω στα ματια της...

Οι γονεις της περνουν γρηγορα στο απεναντι 

πεζοδρομιο γιατι πολλοι αρχισαν να τους κοιταζουν

επιμονα!

Φαινονται ενοχλημενοι και μπορω να πω και 

απογοητευμενοι...

Το κοριτσι αυτο δεν προκειται ποτε να περπατησει,

ουτε να χορεψει,ουτε να διαβασει ενα αγαπημενο 

βιβλιο μονη της..

Γιατι να τους συμβει αυτο?

Γιατι κρατησαν το παιδι?

Γιατι νιωθουν αβολα που το κυκλοφορουν?

....

Μια κυρια πισω μου,πινοντας εναν ελληνικο διπλο

και φορωντας τα γυαλια της πρεσβυωπιας,εχει απλωμενο

στο τραπεζι ενα σταυρολεξο...

Το λυνει...

Λενε οτι το σταυρολεξο ακονιζει το μυαλο και οτι πολλες 

ερευνες εχουν δειξει οτι οσοι ασκουνται πνευματικα,διαβαζοντας

ή παιδευοντας το μυαλο τους με σταυρολεξα μπορει να αποφυγουν

την νοσο Αλτσχαιμερ ή να νοσησουν σε μικροτερη συχνοτητα και

σε ηπιοτερη μορφη..

Θελει αραγε να γινει πιο "εξυπνη" ,να προστατευσει τον 

εαυτο της απο μια πιθανη απωλεια μνημης ή να 

απασχολει το μυαλο της με οτιδηποτε αλλο εκτος

απο τις σκεψεις της??

Δυο κοριτσια πιασμενα χερι-χερι καθησαν γρηγορα σε ενα 

απο τα τραπεζια που βρισκονταν πισω πισω...

Μαθητριες Λυκειου...Πριν λιγο πρεπει να σχολασαν...

Η μια βγαζει απο την τσαντα της ενα πακετο Marlboro κοκκικο

και αναβει ενα τσιγαρο...Μοιαζει αγχωμενη..

Κοιτανε γυρω τους σαν καποιος να τους παρακολουθει και 

προσπαθουν να τον εντοπισουν...

Γιατι τοση καχυποψια?

Γιατι τοσος φοβος?

Περνουν διαφοροι χωρις ομως να τους δινουν σημασια...

Τα κοριτσια δεν εχουν αφησει τα χερια τους...παρα μονο

τα εχουν κατω απο το τραπεζι..για να...μη τα δει κανεις...

Χτυπαει το τηλεφωνο της μιας κοπελας και το σηκωνει...

Η μαμα.....

"Οχι μαμα,τωρα σχολασα δεν θα αργησω..κοιταω κατι

βιτρινες και ερχομαι...Ναι,μονη μου ειμαι..."

Γιατι δεν ειπε οτι ηταν με την φιλη της?

Θα ενοχλουσε την μητερα της?

Τα κοριτσια αυτα ηταν φιλες η ζευγαρι?

Στα προσωπα τους παντως δεν υπαρχει το 

αισθημα της ελευθεριας...

Θα υπαρξει αραγε ποτε..?

Συμφωνα με οσα παρατηρω εδω και 4 ωρες

παντου φαινεται ο προβληματισμος,το αγχος,

η ανησυχια,η πιεση,η καταπιεση...της καθημερινης

ζωης των ανθρωπων...

Οπως μπορει να νιωθω εγω...μπορει να νιωθουν 

εκατομμυρια ανθρωποι εκει εξω...

Η ζωη μας εχει κανει ετσι...και φυσικα η κοινωνια..

Αμφιβαλλω αν απο ολους αυτους που ειδα

καποιος χαμογελασε ή τουλαχιστον προσπαθησε να 

το κανει..

Ο καθενας βυθιζεται μεσα στις σκεψεις του και στα

προβληματα του χωρις να δινει σημασια σε τιποτα

αλλο...

Απογοητευμενη,χαμηλωνω το βλεμμα και κοιταω

παλι προς τα κατω...

Το μικρο λουλουδι ειναι ακομα εκει...

Μονο του...

Χαμογελαει και χορευει..ακομα...

Ακομα κι αν ως τωρα δεν το εχει δει κανεις...

Κοιταζοντας το ενα δακρυ κυλαει απο τα ματια μου και 

φτανοντας στα χειλη μου μετατρεπεται σε χαμογελο...

Για το μονο πραγμα που απορω αυτη τη στιγμη ειναι

γιατι να υπαρχει τοση ομορφια στην ζωη

και στην φυση

οταν κανεις δεν την προσεχει?

 kommenes-plakes-epend-.jpg

 

 

 

 

Profile

Ημερολόγιο

Σεπτέμβριος 2015
ΚΔΤΤΠΠΣ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930   

Tags

Powered by pathfinder blogs